کمی قدر بدانیم...
آدم است دیگر، اینگونه سرشته شده که قدر همان داشته هایش را هم نداند و آنها را به نداشته تبدیل کند و وقتی یک نگاه کلی به دور و برش بیندازد فقط "ندارم" ها به چشمش بیایند.
انگار "آدم" را اینگونه سرشته اند.
اینکه همیشه نداشته ها به چشم بیایند.
حالا شاید تمام آن نداشته ها حتی نیمی از داشته هایمان هم نباشند.
آدم است دیگر، اینگونه سرشته شده که قدر همان داشته هایش را هم نداند و آنها را به نداشته تبدیل کند و وقتی یک نگاه کلی به دور و برش بیندازد فقط "ندارم" ها به چشمش بیایند.
گوشه گوشه شهرمان از داشتن پر است.
چراغ های رنگی طول خیابان ... درخت هایی که نفس شهرند ... بوته های گل و خیابان های خط کشی شده و مجسمه ها و آبنما های وسط میدان و ساختمان های منظم ...
همه ی این ها را داریم اما نمی بینیم و تمام حواسمان چشم شده به خیابانی خاکی ته شهر ... چاله ای انتهای یک کوچه ... نیمکتی شکسته گوشه ی پارک ... قلبی که روی درخت کنده شده ... چمنی که از وسط میدان کنده شده ...
چه می شود کرد؟ آدم است دیگر، فراموشکار و ناسپاس.
مگر نه اینکه تمام تلاش سازندگان شهر برای زیبا سازی آن است؟
مگر نه اینکه همه ی این زیبا ساختن ها برای همین مردم است؟
پس چه به سرمان آمده که فراموش می کنیم همه ی این تلاش ها را؟
حالا اگر راننده ی خط واحد از توی آینه بهمان اخم کرد، باید چرم صندلی های اتوبوس را با کلید سوراخ کنیم؟
اگر باغچه ی خانه مان گل ندارد، یعنی باید بوته های گل توی خیابان را به یغما ببریم؟
تیرهای چراغ برق چه گناهی دارند اگر تیم محبوبمان شکست می خورد؟
تاوان شکست های گاه و بیگاه عشقی ما را هم تن خسته ی درختان باید بدهند؟
نقش نیمکت های توی پارک چقدر توی عصبانیت های ما پررنگ است که تا خدشه ای به اعصابمان وارد می شود باید خدشه ای به آن ها وارد کنیم تا اعصابمان آرام شود؟
درست است که می گویند شهر ما خانه ی ما اما آیا با این رفتار های ما این خانه دوست داشتنی می ماند؟
مگر نه اینکه خانه باید مکان امن ساکنانش باشد؟
با این کارها اما صحبت از امنیت آدم را به خنده می اندازد ...
حالا هی بیاییم بگوییم نداریم و حتی یک لحظه هم فکر نکنیم به داشته هایی که خودمان ندارمشان کردیم.
این شهر هم نداشته دارد.
اما بی انصافی ست فقط آن ها را دیدن.
لحظه ای بیندیشیم ...
آیا واقعا آدم را اینگونه سرشته اند؟؟؟
\
